ΤΟ ΠΟΥΛΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΥΛΗΚΑΚΙ.

Ένα πουλάκι με μεγάλη πείνα πετούσε γύρω ψάχνοντας για κάτι νόστιμο να φάει. Τότε είδε ένα σκουληκάκι που βγήκε από το έδαφος. Το πουλάκι σκέφτηκε: "Ω, αυτό είναι ένα νόστιμο κομμάτι!" Κατέβηκε να πιάσει το σκουληκάκι.

Ωστόσο, το σκουληκάκι δεν ήταν ηλίθιο. Είδε το πουλάκι να πλησιάζει και τράβηξε γρήγορα πίσω στο έδαφος. Το πουλάκι έχασε τον στόχο του και προσγειώθηκε με ένα βουβόχαρτο στο έδαφος. Έσεισε τα φτερά του και κοίταξε θυμωμένο το σκουληκάκι. "Έλα εδώ, εσύ!" φώναξε. "Είσαι δικό μου!"

Το σκουληκάκι ξαναβγήκε το κεφάλι του από το έδαφος και είπε: "Όχι, δεν είμαι! Είμαι δικό μου! Γιατί θες να με φας; Δεν σου έχω κάνει τίποτα!" Το πουλάκι είπε: "Δεν με νοιάζει! Πεινάω και εσύ είσαι το φαγητό μου!"

Το σκουληκάκι είπε: "Αυτό δεν είναι δίκαιο! Έχω κι εγώ το δικαίωμα να ζω! Μπορούμε να γίνουμε φίλοι αντί να είμαστε εχθροί;" Το πουλάκι είπε: "Φίλοι; Εσύ με εμένα; Πώς πρόκειται να γίνει αυτό;" Το σκουληκάκι είπε: "Μπορούμε να παίξουμε μαζί, να μιλάμε και να μαθαίνουμε το ένα από το άλλο. Ίσως ακόμα να μπορέσουμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. Εγώ ξέρω πολλά για το έδαφος και εσύ ξέρεις πολλά για τον ουρανό. Μπορούμε να μοιραστούμε νέες εμπειρίες."

Το πουλάκι σκέφτηκε λίγο. Ποτέ δεν είχε έναν φίλο. Ήταν πάντα μόνος και έπρεπε πάντα να παλεύει για το φαγητό του. Η ζωή του φαινόταν αρκετά δύσκολη και βαρετή. Είπε: "Εντάξει, αυτό ακούγεται ενδιαφέρον. Αλλά πώς μπορώ να ξέρω ότι δεν με δουλεύεις; Μπορείς απλά να θέλεις να με αποσπάσεις για να δραπετεύσεις."

Το σκουληκάκι είπε: "Αυτό δεν θα το έκανα ποτέ! Σου υπόσχομαι ότι είμαι ειλικρινής. Αν δεν με πιστεύεις, μπορείς να μου κάνεις μια δοκιμή. Ρώτησέ με οτιδήποτε θες να μάθεις και θα σου δώσω απάντηση." Το πουλάκι είπε: "Καλά, λοιπόν. Ποιο είναι το μεγαλύτερο ζώο που έχεις δει ποτέ;" Το σκουληκάκι

είπε: "Αυτό είναι ένα τυφλοίν. Είναι πολύ μεγάλος και ισχυρός και έχει αιχμηρά δόντια. Κατασκευάζει σήραγγες κάτω από το έδαφος και τρέφεται με σκουληκάκια σαν κι εμένα. Έχω πολύ φόβο από αυτόν."

Το πουλάκι είπε: "Ω, αυτό ακούγεται τρομακτικό. Εγώ είδα επίσης ένα μεγάλο και ισχυρό ζώο. Είναι ένας αετός. Είναι πολύ γρήγορος και έξυπνος και έχει αιχμηρές νύχες. Πετάει ψηλά στον ουρανό και τρέφεται με πουλιά σαν εμένα. Κι εγώ φοβάμαι πολύ από αυτόν." Το σκουληκάκι είπε: "Ω, αυτό ακούγεται επίσης τρομακτικό. Έχουμε και οι δύο κάτι κοινό. Και οι δύο έχουμε εχθρούς που θέλουν να μας φάνε."

Το πουλάκι είπε: "Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Και οι δύο έχουμε κάτι κοινό. Και οι δύο φοβόμαστε. Αλλά ξέρεις τι; Τολμάμε να υπερασπιστούμε και να δραπετεύσουμε. Δεν παραδίνουμε." Το σκουληκάκι είπε: "Ναι, αυτό είναι επίσης αλήθεια. Έχουμε και οι δύο κάτι άλλο κοινό. Και οι δύο έχουμε θάρρος. Τολμάμε να είμαστε ορατοί και να μιλήσουμε. Δεν φοβόμαστε το άγνωστο."

Το πουλάκι και το σκουληκάκι κοίταξαν ο ένας τον άλλον και χαμογέλασαν. Ένιωσαν μια ζεστή αίσθηση στην καρδιά τους. Είπαν: "Ξέρεις τι; Έχουμε ακόμα κάτι κοινό. Και οι δύο έχουμε έναν φίλο. Είσαι ο φίλος μου κι εγώ είμαι ο δικός σου φίλος. Είμαστε φίλοι!" Έδωσαν ένα αγκάλιασμα ο ένας στον άλλον και άρχισαν να γελάνε. Ήταν χαρούμενοι που είχαν βρει ο ένας τον άλλον.

Και έτσι άρχισε η ιστορία του πουλιού και του σκουληκιού που έγιναν φίλοι. Έπαιζαν, μιλούσαν και μαθαίνανε το ένα από το άλλο. Βοηθούσαν ο ένας τον άλλον όταν ήταν σε κίνδυνο. Είχαν διασκέδαση και ήταν ευτυχισμένοι. Ήταν οι καλύτεροι φίλοι που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.